<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
<channel><generator>iloblog 1.0</generator><title>Martia&#039;s Tour Feed</title><link>http://blog.slowfoodlimburg.nl/</link><description>&lt;p&gt;Mocht u nog bijzondere kleinschalige adressen weten dan hoor ik dat graag.&lt;br/&gt;&lt;br/&gt;&lt;b&gt;Martia Tersteeg&lt;br/&gt;Lid bestuur Slow Food Limburg&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href=&quot;mailto:martiatersteeg@hotmail.com&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;martiatersteeg@hotmail.com&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;</description><item><title>Will Jansen bouillon!</title><link>http://iloapp.slowfoodlimburg.nl/blog/blog?Home&amp;post=29</link><description><![CDATA[  In de boomhut met culinair
journalist Will Jansen 
april 2012 



 Door Martia Tersteeg 



 Ja, wat een mooi gesprek had
ik met Will Jansen, de oprichter van het culinair literaire magazine
Bouillon, dat 4 keer per jaar gelijktijdig met de seizoenen verschijnt. 

 Will praat met het grootste
gemak mijn YouTube filmpje wel 3 keer vol. En waarom zijn die maximaal
toegestane 15 minuten zo gauw om?Dat is goed te zien. Hij is
meer dan bevlogen en zeer betrokken. 

 

 Will maakt al sinds 2003
Bouillons samen met zijn vrouw Anka, want zonder een toegewijde partner is
zoiets niet te doen. Het is een zeer goed op elkaar ingespeeld stel. Anka speurt het net af naar
goeie ontwerpers en is sterk in lay-out. En Will gaat dan weer op pad
om inspirerende mensen te interviewen. 

 Verder is hij ook nog
voortdurend in contact met ambitieuze schrijvers of schrijft zelf. In elke
Bouillon staan altijd wel voor een paar artikelen van zijn hand. Hij is een man met een brede
culinaire kennis. Het lijkt wel of hij een speciale antenne heeft voor culinair
literaire avonturen. 

 En dat is nu de kracht van
Bouillon. Het maakt veel van de artikelen tijdloos.Je kunt zomaar in een oude
jaargang gaan snuffelen en dan blijkt dat een onderwerp van een paar jaar
geleden ook vandaag nog actueel is. Zou de literaire inslag het
geheim zijn? 



  Hier een paar voorbeeldjes
uit verschillende seizoennummers van Bouillon. 

 Wat dacht u van een maand
brood bakken in Schotland in Winter 2005. 
Alles wordt 100 keer uitgeprobeerd. Gasten durven laten proeven en
vooral laten keuren. Geweldig toch. 



 Zomer 2006: de vernieuwde ontdekking
van het citroenboontje in Lutjewinkel. Ook nu nog helemaal van deze tijd. Top
gezond en lekker. We zouden met z’n
allen veel meer peulvruchten moeten eten, ze zijn zo gezond en zo helemaal
lekker. 



 De massale aanwezigheid van
wilde ganzen in Winter 2007. Ook de afgelopen winter blijkt dit probleem van deze overwinteraars nog steeds
niet opgelost. 



 Winter 2008: een
pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Een pelgrim leert zichzelf
kennen en doet en passant veel Spaanse culinaire kennis op. Al lopend krijgt
zij goede voornemens: ’Misschien maak ik een klein kookboekje over dit alles’. 



  En dan als laatste voorbeeld:
Winter 2010, met het mooie groentejurkje op de cover! Het verhaal van de
Panhof, tussen Wythmen en Hoonhorst. Daar waar de varkentjes heerlijk
‘aanmodderen’, zonder stress, met veel vrijheid en ook nog met lekker eten. Prachtig
verhaal. 



 Zo kan ik nog lang door
blijven gaan. Het magazine is onovertroffen! Maar dat weten de Bouillon lezers
al heel lang. Voor wie het nog nooit gelezen heeft? 

 Laat je verrassen en
meevoeren in het culinaire landschap van Will en je neemt vast en zeker morgen
een abonnement. 



 Redactie bouillon:030 2280315 

  www.bouillonmagazine.nl   

  redactie@bouillonmagazine.nl   
 ]]></description><pubDate>Thu, 26 Apr 2012 20:34:52 +0200</pubDate><category>Bijzondere mensen</category></item><item><title>Geitenkaasjes</title><link>http://iloapp.slowfoodlimburg.nl/blog/blog?Home&amp;post=28</link><description><![CDATA[  Karin Wanders: geitenhoedster
in Heeze maart 2012 



 Door Martia Tersteeg 









 Wat vind ik het toch leuk om heel
jonge mensen te ontmoeten. En dan is Karin Wanders ook nog eens iemand die zich
heeft aangesloten bij de Young Food Movement. Een groep jonge, enthousiaste
mensen die voor Slow Food o zo belangrijk zijn. Waarom is dat nu zo
verfrissend? Eigenlijk is het heel simpel.
Als je jong bent sta je meer open voor alles wat op je pad komt en je
denkpatroon is ook nog wat flexibeler. De wijsheid komt natuurlijk met de jaren
maar ook het gevoel van ‘ik weet het allemaal wel’. Voor je
het weet ben je wat ingeslapen. Zo niet bij echt jonge mensen. Heerlijk is dat om dat weer
eens te merken. 



  Karin vooraan in de 20, wilde
eigenlijk veearts worden. Die droom is een droom gebleven. Maar ze is wel naast
haar professionele werk als bio-dynamische geitenkaasmaakster aan de
universiteit van Maastricht gaan studeren. En daar heeft haar werk als
kaasmaakster niet onder geleden, want ze heeft zelfs begin 2011 de
publieksprijs in de week van de smaak gewonnen. En dat ze kan studeren blijkt
wel. Eind april van dit jaar hoopt ze haar bachelor in beleidsmanagement en
gezondheidsvoorlichting te halen.  









  De ouders van Karin zijn met
de geitenboerderij gestart in 1980. In de loop van de jaren
tachtig is het bedrijf onder de bezielende leiding van haar vader niet alleen
biologisch, maar zelfs in 1997 bio-dynamisch geworden. Hij kan er vol vuur over
vertellen. Een groot aanhanger van Rudolf Steiner. Ook de broer van Karin en
haar schoonzusje werken volop mee, je kunt van een echt familiebedrijf spreken. 



 Ik wil me beperken tot de
kaasjes en de geiten. Eerst de kaasjes. 



 Na het melken wordt de melk
direct gebruikt om rauwmelkse kaas te maken, zonder toevoegingen. Ze bereiden
harde en zachte geitenkaas. Vooral de zachte kaas is subliem lekker en smelt op
je tong. Precies zoals een geitenkaasje moet smaken. Een specialiteit van haar
vader.  







 Van de kaasmakerij naar de
producent van al dit lekkers: de geit. Het gaat om een speciaal ras:
de Saanen. In de verte zijn ze al duidelijk hoorbaar. Het lijkt wel een uitgebreide
dameskrans. Overal gekeuvel. In een prettig warme omgeving lopen de geiten
ontspannen rond. Eten op hun gemak. En ze zijn, zoals dat hoort in een dameskrans,
zeer nieuwsgierig. 













  Liefst 700 geiten lopen er
rond. In speciale ruimtes dartelen tientallen kleintjes op en over elkaar. Eén
van deze kleintjes was niet te houden. Om de minuut brak ze uit en liep ons
voor de voeten, een echt slimmerikje. En dat ze nieuwsgierig zijn
is goed te zien op het filmpje. M’n camera wordt ongeveer opgegeten. Het is goed te zien dat de
geiten het naar hun zin hebben. En wat direct opvalt: ze zijn niet onthoornd.
Onthoornen is niet diervriendelijk en in principe niet nodig, als de juiste
aanpassingen in diermanagement en huisvesting worden aan gebracht. Hier op de
Saanenhof blijken de voordelen groter te zijn dan de nadelen. In mei gaan ze allemaal naar
buiten en krijgen ze echt volop de ruimte op vele hectares grond vol met sappig
klaver, graan, gras en vooral luzerne, een plant die op klaver lijkt. De bokken krijgen in augustus
de kans zich te buiten te gaan. Een bok in goede conditie kan wel 15 geiten per
dag dekken. 



 Zoals te verwachten is het
bedrijf geheel selfsupporting en natuurlijk
Skal gecertificeerd. 





 Waar kun je nu deze heerlijke
geitenkaas kopen? En vergeet vooral de zachte niet, die is echt verrukkelijk. Midden op het erf is een
kleine boerderijwinkel voor passanten ingericht. Verder leveren ze aan
biologische winkels, zoals Estafette en restaurateurs. 











 Karin Wanders Geitenboerderij Somerseweg 39a 5591 JV Heeze  www.saanenhof.nl   
 ]]></description><pubDate>Mon, 26 Mar 2012 14:14:05 +0200</pubDate><category>Kaas</category></item><item><title>Walnotenolie </title><link>http://iloapp.slowfoodlimburg.nl/blog/blog?Home&amp;post=27</link><description><![CDATA[  Vloeibaar goud in het land
van Flipje uit Tiel februari 2012 

 Door Martia Tersteeg 



 De laatste dag van januari. Zonovergoten
en zeven graden vorst. Maar met een venijnige, droge oosten wind en een
onwaarschijnlijk helder blauwe lucht.Eindelijk toch nog winter. Vroegtijdige lentekriebels
moet ik nog maar even onderdrukken. 



 Maar misschien krijgt mijn
bezoekje aan Zoelen een gouden randje. Daar vlakbij Tiel ligt het
bedrijf Mobipers van Melissa en Rudolf Jan den Beer Poortugael.Wat doen zij? Zij persen niet
alleen appels en peren, maar ook hazelnoten en vooral walnoten. En waar slaat dat woord
Mobipers dan op? Op mobiel natuurlijk. Met een mobiele pers kunt u ook uw eigen
fruitoogst op locatie laten persen, pasteuriseren en verpakken. 



 Maar ik was vooral erg
nieuwsgierig hoe zij de walnotenolie maken. Jazeker, walnotenolie! Kom
daar maar eens om vandaag de dag. De avond tevoren had ik een
enorme berg walnoten gekraakt. En wat hou je toch altijd weer weinig gepelde
noten over. Na zoveel werk!   Ik heb de noten meegenomen naar Zoelen om ze daar in een
prachtige authentieke Italiaanse pers te laten vermalen en het hele proces mee
te maken. 



 Melissa en Rudolf Jan, jonge
bevlogen gastvrije mensen. Tijdens een vakantie met hun
4 kinderen in een camper in Frankrijk ontmoeten ze een molenaar die hen enthousiast
weet te maken. Daar in de Savoye hebben ze de fijne kneepjes van het olie
persen geleerd. Die Franse molenaar is nu al ver in de 60. “We zijn goede
vrienden geworden en komen regelmatig bij elkaar op bezoek. Wat ons altijd weer
opvalt is zijn ongelofelijke vitaliteit,” weet Rudolf Jan. Misschien is dat wel het
geheim van de walnotenolie. Levenslust. Wie weet.    



 Samen met handige vrienden
hebben ze een olijfolie pers om weten te bouwen. Dat is geen kleine klus
geweest als je beseft dat er een persdruk wordt opgebouwd van wel 300 bar. Iedereen die een notenboom
heeft en zich ieder jaar weer afvraagt: ‘wat moet ik toch met al die noten?’
kan hier terecht. Als u de film bekijkt ziet u
het procedé, maar u mist de heerlijke geur van geroosterde, warme noten. Om maar te zwijgen van de smaak. Ik mocht even proeven. Vers
uit de pers. Hemels lekker! Je voelt je even baby aan de borst. Een geitenkaasje erbij en je
hebt een heerlijk gerecht. 





  Melissa en Rudolf Jan hebben
elkaar ontmoet op de Hogere Hotelschool, waar ze niet alleen hebben geleerd hoe
je een voedselbedrijf runt, maar ook wat ‘klantvriendelijk zijn’
inhoudt. Inmiddels zijn het zeer innemende, echte Slow Food Producenten. En het gouden randje van deze
dag is niet alleen de kleur van de olie, maar ook de prachtige locatie: een
oude met liefde gerestaureerde boerderij in de Betuwe met 2 omgebouwde schuren.
Eén voor noten en de ander voor appels en peren. Als je de temperatuur van -7
graden even voor lief neemt, heb je het gevoel dat je in een modern Italiaans
wijnbedrijf rondloopt. 



 Ze geven op afspraak
rondleidingen. En als u dan het gevoel
krijgt: ‘ik wil hier niet meer weg!’, dan kan dat ook nog. Het oude voorhuis
van de boerderij is in zijn geheel als B&amp;B te huur. 

   www.boerderijderit.nl 
 



 Melissa en Rudolf Jan den
Beer Poortugael 



 Retsezijstraat 6 

 4011JP Zoelen  

  www.mobipers.nl   
 ]]></description><pubDate>Mon, 27 Feb 2012 14:07:25 +0100</pubDate><category>Noten</category></item><item><title>De Bisschopsmolen</title><link>http://iloapp.slowfoodlimburg.nl/blog/blog?Home&amp;post=26</link><description><![CDATA[  De Bisschopsmolen in
Maastricht januari 2012 

   

 Door Martia Tersteeg  

   

 Frank van Eerd, ja wie kent
hem niet, een man die zijn nek durft uit te steken! 

   



 Ik duik in het verleden om te
begrijpen hoe alles in zijn werk is gegaan. Opa van Eerd was bakker in
Brabant. Frank was nog maar een klein ventje toen hij al vaak stilletjes naar de
bakkerij sloop. Niet alleen omdat hij zijn opa zo leuk vond, maar ook omdat de
worstenbroodjes die diezelfde opa zo goed kon maken, onweerstaanbaar lekker
waren. Daar in Brabant werd hij doordrenkt met de geur van versgebakken brood en
worst. Het geur aroma kwam zomaar in zijn genen! 

   





  Via Lts, Mbo, Heao en Hbo is hij geworden wie hij
nu is. Een gedreven man met veel
vooruitstrevende ideeën. Ik denk dat hij in hart en nieren bakker is. Maar hij
wil meer dan alleen bakken. Hij heeft veel contact met de boeren die zijn spelt
verbouwen en dat Kollenberger spelt is inmiddels zijn lust en zijn leven. Hij barst van de plannen.
Maar de keerzijde is dat hij zichzelf af en toe behoorlijk tegen komt. Het kan
bijna niet anders als je zo geïnspireerd in het leven staat. 

   



 Een kleine greep uit zijn
vele plannen:Voor begin 2012 staat een
forse verbouwing in de Bisschopsmolen op het programma. Keukens worden
verplaatst en er komt een proeflokaal, waar dan weer overdag bier van de
Gulpener gedronken kan worden om de pasta van Pasta Puro mee weg te spoelen. Om
maar te zwijgen over de heerlijke broden en vlaaien. 

   

 Tijdens de Floriade, die
binnenkort in Venlo begint, gaat Frank van Eerd samen met een aantal andere
producenten uit Zuid-Limburg een presentatie van maar liefst 250 m2 invullen. 

   





  In zijn bedrijf wordt goed
voelbaar wat een Food Community is : Boeren verbouwen Kollenberger
spelt voor zijn broden en zijn vlaaien. Dat
spelt gaat ook naar Pasta Pura voor de pasta’s en naar de Gulpener
Bierbrouwerij voor het bier, o.a. het vermaarde Korenwolf bier. Bakkerij Aroma bakt er weer wafels mee. Iedereen heeft
elkaar nodig voor het maken van een eerlijk, puur product. Dat begint dus
aardig op een voedselketen te lijken.  

   

   

   

   

   

 Ook heeft hij een prijsvraag
bedacht (via Twitter en Facebook te volgen). Wie heeft het meest originele
bakrecept uit vroeger tijden? De winnaar die in januari bekend gemaakt wordt, krijgt
1 jaar lang gratis brood. Uiteraard wordt dat recept dan weer gemaakt in de
bakkerij. 

   





  Tenslotte wil ik nog even
zijn prachtige plek noemen. Een oude molen waar al in de zevende eeuw door
monniken mout werd gemalen. Een uniek monument! Terecht heeft de gemeente
Maastricht het pand, samen met alle plannen dan ook omarmd. 



 Een mooi ambachtelijk bedrijf
waar nu 18 mensen werken. Ik heb zo het gevoel dat hij bij de gemeente wel een
potje kan breken. Wat wil een mens nog meer. Maar
het belangrijkste is dat héél veel mensen in de stad Maastricht Frank weten te
vinden. Het is er altijd bomvol. 

   

 Bakkerij de Bisschopsmolen 



 Frank van Eerd Stenenbrug  6211HP Maastricht  

  info@bisschopsmolen.nl  

   
 ]]></description><pubDate>Mon, 16 Jan 2012 16:50:37 +0100</pubDate><category>Brood</category></item><item><title>Fattoria La Vialla</title><link>http://iloapp.slowfoodlimburg.nl/blog/blog?Home&amp;post=25</link><description><![CDATA[  Fattoria “La Vialla” november/december
2011 

 Door Martia Tersteeg 

   









 Wat zou een mens nog meer
willen dan in Italië zijn?En dan vooral in Toscane, met zijn dromerige
landschappen waarin eindeloze rijen cipressen vervagen in de mist van de
herfst.Hier en daar roodbruingele
boerderijen, ruige middeleeuwse torens, afgewisseld door romantische
landhuizen. Je zou er meer bij willen
horen. Niet zomaar een vluchtige, passerende toerist. Je wilt je even een familielid
voelen, dat na jaren thuis komt, aan de poort klopt en met open armen ontvangen
wordt. En warempel, dat gelukzalige vlinderbuik gevoel was er opeens, toen ik voor
het eerst in de Fattoria La Vialla aankwam. Een warm bad! Dit is echt de hemel op
aarde.          

   





 Je kunt je het zo gek niet
bedenken of we hebben alle productie- en oogst processen gezien en geproefd. En die “we”, dat zijn Erik
Kaptein, Pim Horio en Martia Tersteeg, bestuursleden van Slow Food Limburg.  We hebben zelfs olijven mogen
plukken.Dat plukken op zich is al
heel leuk, maar wel behoorlijk zwaar. Maar als je ook nog mag meemaken hoe het
eeuwenoude persproces verloopt met aansluitend een fantastische lunch, dan waan
je jezelf echt hoog in de hemel.

       









 En dan zijn er nog de
raszuivere Valdarnese kippen. Hoog in de bergen een kippen
koninkrijk met Valentina als mooie roodharige koningin, een echt Slow Food
presidium. Zij zwaait met passie de
scepter over haar bijna 1000 kippen, die niet alleen bijzondere eieren leggen,
maar ook nog uitzonderlijk lekker smaken. Wel oppassen! Op deze hoogte
zijn er wel de nodige natuurlijke vijanden: vossen en roofvogels. Mauro de bedrijfsleider van
La Vialla was niet alleen zo aardig mij naar haar toe te brengen, maar ook nog
als tolk op te treden. 

   

 Verder is er Dimitri, die
elke ochtend om 5 uur allereerst zijn heerlijke Italiaanse broden bakt in zijn houtgestookte oven. Daarna zijn de
verse groentes aan de beurt. Later weer gevolgd door taarten. 

   



   



 Gelukkig werken op La Vialla
ook nog de nodige buitenlandse stagiaires, met name uit Duitsland en Nederland,
zodat taalproblemen tot een minimum beperkt blijven. Met één van hen, Lucas, heb
ik een rondje door de nieuwe wijnkelders 
mogen maken. In één woord, geweldig! Petra, een stagiaire uit
Duitsland ontrafelde voor ons de geheimen van de olijvenpersing. Kortom er
staan altijd mensen voor je klaar om van alles uit te leggen.  

   







 Ook mag ik de meer dan
beroemde koekjes bakkerij niet vergeten. Daar worden de Viallini’s
gebakken: de cantucini’s, brutti ma buoni’s en de gli stracchi’s. Het ruikt daar zo intens
lekker naar vroeger, naar koekjes bakkende moeders en oma’s, dat het water uit
je mond loopt. Een echt ouderwets lekkere
geur van vroeger.  

   



  Tot slot volgt nog de vermaarde
afdeling sauzen: een ambachtelijk laboratorium, waar de hele dag door, één en
al bedrijvigheid heerst. Emmers vol met zongerijpte
tomaten, paprika’s, olijven en nog veel meer worden hier verwerkt tot de alom
bekende, overheerlijke sauzen.  

   















 Hoe is dit alles tot stand
gekomen? Giuliana en Pierro Lo Franco
hebben niet alleen aan de wieg gestaan van hun 3 zonen Gianni, Antonio en
Bandino, maar ook van La Vialla. Antonio, tijdens een diner
mijn tafelheer, vertelde me hoe zijn ouders Giuliana en Pierro, in de moeilijke jaren 70, de
,,loden jaren”, met La Vialla zijn begonnen. Zij waren destijds goed
bevriend met drie dierbare echtparen. Zoals zo velen in die tijd wilden ze
allemaal terug naar de natuur. Duurzame landbouw,
biologische moestuinen, wijngaarden en olijven. Plannen te over. Alleen Giuliana en Pierro hebben
die plannen echt uitgevoerd. Geheel volgens het principe
van directe levering van producent aan consument, zonder tussenhandel, maar wel
biologisch dynamisch naar de leer van Rudolf Steiner. Tot op de dag van vandaag
zijn die vrienden van toen, nog altijd hun beste vrienden. Dat vind ik zo’n mooi verhaal.  





   



 Deze ouders, inmiddels
grootouders, zijn echt de oerbron van alles op La Vialla. Ze hebben zich nu wat terug
getrokken, maar Giuliana blijft recepten bedenken. Ook die van haar moeder heeft ze allemaal
verzameld. En het kon natuurlijk niet
uitblijven. Al die recepten heeft ze verzameld in een paar prachtige kookboeken.
Allemaal vertaald in het Nederlands en gedrukt alsof het zomaar terloops is
opgeschreven, uiteraard op gerecycled papier en versierd met prachtige foto’s.  



 Zelfs bij kleine bestellingen
krijg je ze thuis gestuurd. Zonder bezorgkosten. Ook laat de familie Lo Franco
je mee leven met allerlei feestelijke gebeurtenissen door middel van kleurige
brochures waardoor je, of je nu wilt of niet, waarachtig een familiegevoel
krijgt. ,,Le ricette di Giuliana”. Ze
worden door mij gekoesterd. 

   





 Hun 3 zonen Gianni, Antonio
en Bandino hebben alle drie een gedegen opleiding gevolgd, zodat zij het bedrijf,
dat uitgegroeid is tot bijna 1300 hectaren, op een verantwoorde biologische en
dynamische wijze kunnen voortzetten. Dit heeft al geleid tot het
winnen van vele prijzen op het gebied van ecologische en duurzame initiatieven,
zoals energie opwekken door middel van een groot aantal zonnepanelen. Hierdoor
is het bedrijf volledig CO2 neutraal. Gelukkig begint deze manier van
werken op de Fattoria nu zelfs door te dringen tot het ministerie van landbouw
in Rome, zodat La Vialla in deze voor Italië zo roerige tijden, een voorbeeldfunctie
heeft gekregen. 

 En wie weet ook voor ons. 

   

 La Vialla, een walhalla in
Italia! 
 ]]></description><pubDate>Sat, 03 Dec 2011 19:53:15 +0100</pubDate><category>Agriturismo</category></item><item><title>Wijngaard Sint Martinus</title><link>http://iloapp.slowfoodlimburg.nl/blog/blog?Home&amp;post=24</link><description><![CDATA[  
  
  
  Wijngaard Sint Martinus juli-oktober 2011  
  Door Martia Tersteeg 
    
  Ja wat een verrassing, je
 woont al tientallen jaren in Zuid-Limburg en je ontdekt zomaar een prachtig,
 onbekend, paradijselijk stukje van dit mooie land. 
    
 
  Je mond valt open! De hemel
 op aarde. Ik reed door Rott en Melleschet nooit
 eerder van gehoord! Wat een prachtige namen en mooie dorpjes..  
     
 
  En geen mens te zien en dat
 in juli, hoogseizoen. Ik ben maar 1 wandelaar
 tegengekomen. Dat Zuid-Limburg in de zomer vergeven zou zijn van de
 toeristen, valt dus wel mee. Integendeel er kunnen er best wat bij.  
    
 
  ROTT, ik moet het nog maar even herhalen. Hier
 ligt dus de wijngaard Sint Martinus van Stan Beurskens.  Stan is hier de baas.
 Wereldburger, praktisch en nuchter, met een ongelofelijke wijnkennis, en ook
 nog wetenschapper.      
  Hij begeleidt inmiddels
 ongeveer zestig wijngaardeniers in binnen- en buitenland. En waar hij die
 kennis vandaan heeft? Net zoals bij de grote wijnhuizen in Frankrijk: van
 vader op zoon. De ervaring en de kennis van vader Hans, gecombineerd met zijn
 eigen studies en ideeën. Een ideale combinatie! 
    
  Zijn terrein is maar liefst
 11 hectare groot en bestaat uit verschillende grondsoorten, zoals kalk- en vuursteengrond.
 De grond en de gunstige ligging, zeg maar dit ,,terroir”, is uitermate
 geschikt voor zijn stevige, mooie en vooral rode kwaliteitswijnen.  
    
  En dat zijn rode wijn zo
 lekker smaakt, is in Nederland niet vanzelf sprekend. De vraag naar zijn rode
 en witte wijnen, is zo groot dat hij gaat verbouwen.  
    
    
  En dat moet natuurlijk op
 een verantwoorde, duurzame manier. Deels onder en deels boven de grond. Er
 komen 3 verdiepingen onder de grond en 1 verdieping boven de grond. 
    Dan komen de caves, rondleidingen en de
 proeverijen pas echt tot hun recht.  
    
  Maar de gemeente Vaals,
 sinds juni van dit jaar Citta Slow, wil het aantal bezoekers in de gaten
 houden. De gemeente Vaals heeft zich
 uitgesproken voor kleinschalig ondernemen en voor kwaliteit van leven, dus
 vooral voor ,,rustig aan”. Dat is voor een verantwoorde bedrijfsvoering niet
 altijd even gemakkelijk, maar past wel bij de insteek van het bedrijf,
 kleinschalig, kwaliteit, ecotoerisme en vooral het stille genieten. 
    
  Ik was onder de indruk van
 zijn universitaire scholing, zijn bevlogenheid en zijn vermogen om
 grensverleggend naar de Nederlandse wijnbouw te kijken. 
    
 
 
    
 
    
  Een man in de kracht van
 zijn leven! Maar hij doet het niet alleen. Hij wordt geholpen door een
 team van enthousiaste mensen. Elk jaar zijn de wijnen al
 verkocht voordat ze in de fles zitten. Dat zegt veel. Echt een
 mooi adres voor goeie Limburgse rode en witte wijn.  
    
    
    
    
    
    
 
 
 
  Wijngaard: Sint Martinus Rott 21 6204 NL Vijlen  www.wijngaardmartinus.nl  Info@wijngaardmartinus.nl   
    
    
    
    
  
  
  Stan Beurskens 34 jaar 
  Universiteit
 Wageningen, Bsc, procestechnologie en vinificatie. 
  Universiteit
 Zuid Afrika, Stellenbosch, Msc Oenologie 
  Universiteit
 Duitsland Geisenheim, Msc Oenolgie 
  Universiteit
 Wageningen, Neustadt en Freiburg, PhD Oenologie (mee bezig) 
  Voorzitter
 van Het Wijninstituut Nederland 
  Eigenaar wijngaard
 Sint Martinus. 
  In de
 afgelopen jaren heeft het domein meerdere zilveren en gouden medailles
 behaald op diverse nationale en internationale keuringen. In 2011 zijn twee
 wijnen bekroond met goud, 3 wijnen met zilver en is één van de wijnen
 gekroond als beste wijn van Europa in zijn klasse.  
  Eigenaar
 Wijnbouwadvies Beurskens, begeleiding van meer dan 60 wijngaarden bij het
 gehele traject van aanleg, opzet wijngaarden tot vinificatie van de wijnen. 
  
  
 

   
 ]]></description><pubDate>Thu, 17 Nov 2011 10:05:21 +0100</pubDate><category>Wijn</category></item><item><title>Goedevissers.nl</title><link>http://iloapp.slowfoodlimburg.nl/blog/blog?Home&amp;post=23</link><description><![CDATA[  Barbara Rodenburg oktober
2011 

 Jan Geertsema 

  www.goedevissers.nl   

   

 Door Martia Tersteeg 

   

 Waarom nu toch vanuit het
diepe Zuiden helemaal naar het hoge Noorden rijden? 

 Ach het is zo eenvoudig .Twee
keer heb ik Barbara Rodenburg horen spreken. De eerste keer in Turijn tijdens
de Salone del Gusto in 2010 en de tweede keer tijdens de Terra Madre 2011 van Slow Food
Nederland in Deventer.  

 Wat een geweldige vrouw is
dat! Zoals ze beide keren met vuur en vlam een statement weet te plaatsen.
Fantastisch. Over haar moet en zal ik een blog maken. 

     

 Door haar intense en echte
betrokkenheid met duurzaamheid in de visserij, niet alleen in de Waddenzee,
maar ook voor de kust van West-Afrika, weet Barbara Rodenburg je zo te boeien
dat je geëmotioneerd blijft luisteren. 

 Zodat ik het een voorrecht
vind met haar en haar echtgenoot Jan Geertsema te mogen praten. 

 Een afspraak is snel gemaakt.
In eerste instantie met Jan. Hij vist van maandag tot vrijdag. Maar zoals zo
vaak deze zomer is het weer de bekende spelbreker. 

    















 ,,Het is hier in Den Oever
windkracht 8 en de stront waait van de dijk”. Dat is duidelijke
visserstaal. Het fluiten van de wind is door de telefoon te horen. ,,Bel na woensdag maar”. Vrijdagochtend. Na uren
wachten en turen over het uitgestrekte wad, zie ik in de verte een oude rijnaak langzaam groter
worden. Is dat nou een visser? De havenmeester weet het. Het
is Jan. Een kwartier later parkeert
hij zijn aak met de professionaliteit van een doorgewinterde visser, op de
centimeter nauwkeurig aan de kade. Maar ook de douane en de
marechaussee hebben belangstelling.De waddenkust is niet zomaar
een kust, het is een Europese grens volgens het verdrag van Schengen. Nou en
of. Dat betekent dus controleren. En dat kost veel tijd.  

    







   



   





 Maar het valt allemaal mee en
gelukkig heeft Jan zijn hele papierwinkel in orde. Alleen Henri, Jan’s maat uit
Senegal knijpt ’m. Hij heeft zijn verblijfsvergunning thuis in Amsterdam gelaten,
maar komt er met enkele vermanende woorden nog goed vanaf. Henri is de expert op het
gebied van vissen op ondiep water. Hij heeft het nog van zijn opa in de
mangrovebossen geleerd. Helaas valt er voor de
Afrikaanse westkust tegenwoordig steeds minder te vissen, nu de grote Europese
en de Aziatische trawlers de wateren daar praktisch leeg vissen. Een zeer groot
en onderschat probleem. Terwijl de autoriteiten in Den Oever voor oponthoud
zorgen, staat in Groningen de chef kok van een sterrenzaak zich te verbijten.  ,,Waar blijven mijn beloofde
superverse harders?” Razendsnel lost Jan z’n vis.
Een medewerker van Barbara staat met een bestelwagentje klaar. Ze zijn al onderweg.
Inderdaad supervers. Dat was echt stressen. 

   





 Wat weetjes over de harders. Ze kunnen maar liefst 90 cm
lang worden en zomaar 8 kilo wegen. De harders uit de Waddenzee zijn geliefd om
hun lekkere smaak. Ze voeden zich met algen en wieren. Ook gerookt zijn ze heerlijk.
Dat doet Hans Kay, een traditionele fuikenvisser en visroker uit Noord Holland.
In de echte natuurvoedingswinkels zijn ze te vinden. En jawel, ook de Fransen
hebben inmiddels de harders uit de Waddenzee ontdekt.  

   









 Van Den Oever naar Lauwersoog,
waar Barbara Rodenburg op mij wacht. Ze vertelt vreselijk
enthousiast over haar info-café ‘tAiland. En terecht. Een pracht locatie. Vijf aan elkaar geschakelde
garage boxen, omgetoverd tot een heel mooi basic informatie-proeflokaal. Binnen is het
ruim en licht, het klopt aan alle kanten. In de nabije toekomst gaan
daar veel interessante dingen gebeuren. 

   



   



   



 Als je op het dakterras staat
en turend over het wad in de nevelige verte Schiermonnikoog ziet liggen, zou je
zomaar een boek of een gedicht willen schrijven of stilletjes wat mijmeren over het
leven.  Zaterdag 5 november is de officiële
opening. Gaat het zien! Slow Food Italïe zal er die
dag bij zijn, als blijk van grote waardering. Barbara heeft destijds tijdens de
laatste Salone in Turijn zoveel indruk gemaakt, dat zij regelmatig gevraagd
wordt haar standpunten over de visserij uiteen te zetten. Binnenkort gaat zij
ook in Brussel op een hoorzitting pleiten
voor goed beleid voor de kleinschalige kustvisserij. Zoals zij zich voor
wereldwijde duurzame visserij inzet, is er geen ander. 

   



 Ja, toen lonkte nog de
Noordermarkt in Amsterdam op zaterdagochtend. Een vreselijk inspirerende,
biologische boerenmarkt. Voor wie dit leest en er nog nooit geweest is: Ga er meteen de eerste de
beste zaterdagochtend heen!  



   



 Ik word daar zo blij van al
die mooie producten dat ik daarom alleen al, bijna zou willen verhuizen. Daar staat Jan, die met
zijn humor zijn klanten aan het lachen
krijgt en zijn verse vis goed weet te verkopen. Een bijzonder sympathieke en
gedreven, eerlijke visser. 

   

 Barbara Rodenburg 

 Jan Geertsema 

  www.goedevissers.nl   

  info@goedevissers.nl   
 ]]></description><pubDate>Fri, 21 Oct 2011 06:48:41 +0200</pubDate><category>Vis</category></item><item><title>Pop-Up Restaurant </title><link>http://iloapp.slowfoodlimburg.nl/blog/blog?Home&amp;post=22</link><description><![CDATA[  Pop-Up restaurant in Maastricht 
september 2011  

   

 Door Martia Tersteeg 

   

   







 Ineens stond het daar, zomaar
naast de timmerfabriek in Maastricht. Het Pop-Up restaurant. Drie
weken lang. Het is ontworpen door Maurer United
 Architects. Alles is gemaakt van
ruwe steigerplanken. En zo snel als het er was,
verdween het weer, als sneeuw voor de zon. Jammer, maar dat was ook de
bedoeling. Van de ene plaats naar de andere! 

    



   



    Het was spannend, creatief,
super origineel en altijd volgeboekt. Dankzij chef kok Nora Rödner
en haar team is het een geweldig groot succes geworden. Elke dag opnieuw maakte ze
heerlijke gerechten met originele lokale, biologische producten.    

         

    Nora heeft bedacht dat je
telkens met zes mensen, die elkaar niet kennen aan tafel moet zitten. Om het
ijs te breken wordt het eerste gerecht samen aan tafel gedeeld, waardoor direct een spontaan
onderling contact ontstaat.      


   

 En dat heeft heel goed
uitgepakt, zoals u in het filmpje kunt zien.  

   



   

 Recentre, een expertise
bureau uit Luik, heeft dit project gerealiseerd. www.recentre.org  
 ]]></description><pubDate>Thu, 22 Sep 2011 13:48:33 +0200</pubDate><category>Restaurants</category></item><item><title>De Hazelarij</title><link>http://iloapp.slowfoodlimburg.nl/blog/blog?Home&amp;post=21</link><description><![CDATA[  Hazelnotenboomgaard in Ospeldijk september
2011  

  Door Martia Tersteeg    

 Wat een waardeloze zomer. Na
die veel te droge en zonnige lente, begon ik me half mei druk te maken. Zo mooi
kon het niet blijven. Maar wie had kunnen denken dat
we inmiddels 3 maanden precies onder die ellendige straalstroom zitten. En de
nattigheid houdt nog steeds niet op. De onvolprezen buienradar zal
wel weer met stip de meest bekeken link van dit jaar worden. 

 Dit alles spookte me door het
hoofd, toen ik afgelopen zondag weer eens voor de zoveelste keer de radar zat
te bestuderen. Met enig geluk zou Ospel in de middag net droog blijven. Het lag
precies tussen twee regengebieden in. Gauw bellen.     En ziedaar de familie Feijen,
eigenaar van de hazelnotenboomgaard, gaat vanmiddag proberen te oogsten. Kan ik
eindelijk m’n blogje maken. Om mechanisch hazelnoten te
rapen, moet het nu eenmaal droog zijn.  Een jaar geleden was ik samen
met een grote groep Limburgse producenten in de Piëmonte in Italië. Het viel
iedereen op. Eindeloze rijen hazelnotenbomen. Het is daar een dood gewoon
product. Waarom niet in Nederland? Ik was dan ook verrast toen
ik op de EFFF (European Fine Food Fair) te Maastricht ,,De Hazelarij” zag
staan. Een klein bedrijf uit het Limburgse Ospeldijk, dat kwam
onderzoeken of een grotere afzetmarkt voor Nederlandse hazelnoten levensvatbaar
zou kunnen zijn. 

   

  Door de vele positieve reacties hebben Ely en
Henk Feijen het aangedurfd om flink te investeren. Grond en schuren hadden ze
gelukkig al. Maar voor enige productie heb je natuurlijk toch machines nodig. En die hebben ze uit Italië
geïmporteerd. Ze zijn dan ook terecht trots op hun nieuwe raapmachine. En sinds
maart van dit jaar is er een prachtige kraakmachine bij gekomen. Bovendien zijn ze ook nog erg
handig. Met behulp van aangepaste sorteermachines uit de bloembollenteelt
kunnen ze de noten prima op maat sorteren. Voeg daarbij hun fysieke
kracht en ondernemerszin. Et voilà. Het gaat goed, maar wel door
hard werken. Vaak ook op zondag. Dat heb ik gezien! 

   

   
 Op dit moment hebben ze naast
een aantal kleine afnemers, gelukkig ook enkele grote. En het zijn de bakkers, patissiers, ijsmakers en
natuurlijk de ambachtelijke chocolade makers, die hen van begin af aan gesteund
hebben. Als de hazelnoten eenmaal geraapt,
gekraakt en gesorteerd zijn, worden ze zorgvuldig gedroogd. Daarna volgt nog
een fabrieksmatige finishing touch. Uiteindelijk zijn dan hun biologisch noten
klaar voor de chocopasta’s, dressings, oliën enz. 

  Ik vond op internet  www.cookerathome.nl  nog een mooi recept.  Klik daar op ,,kook video’s”
en kies dan de hazelnoot meringuetaart. Een mooi filmpje wijst de weg. Het
lijkt eenvoudig, maar in de praktijk zal het zeker de eerste keer toch weer lastiger
zijn. Wegens tijdgebrek heb ik dat nog niet zelf kunnen ondervinden. Het zal
ongetwijfeld heel erg lekker zijn. 

   

    Ely en Henk Feijen - Kiggen  Oude Dijk 2 

 6035 RM Ospeldijk 

  feijenkiggen@hotmail.com   

 
 
 ]]></description><pubDate>Tue, 13 Sep 2011 11:53:58 +0200</pubDate><category>Noten</category></item><item><title>Zeekraal</title><link>http://iloapp.slowfoodlimburg.nl/blog/blog?Home&amp;post=20</link><description><![CDATA[   Avontuur in de baai van de Somme.   
 zomer 2011 
  Martia Tersteeg.  
 Soms heb je een goed plan en dan blijkt het toch heel moeilijk uit te voeren! 
 Dit avontuur gaat over zeekraal, en we zijn in Frankrijk, dus heet het hier salicorne, of wat sjieker, passe de pierre of haricot de la mer. 
 De rivier de Somme ontspringt ergens in La Picardie en mondt uit via de baai van de Somme, waar de zeekraal groeit, in het Engels Kanaal, dat de Fransen weer La Manche noemen.  
 Het is een paradijselijke plek en de Fransen zouden de Fransen niet zijn als deze baai niet gepromoveerd was tot een van de mooiste van ,, de club van de 200 mooiste baaien ter wereld". 
 De baai is 300 hectare groot en doet sterk denken aan de Waddenzee. Maar dan wel een veel kleiner. 
 Langs de randen liggen kwelders, slikken en schorren, die 2 maal daags onder lopen met zeewater, volgens de wetten van het getij.  
 Hier aan de kust, betrekkelijk dichtbij het Nauw van Calais is het verschil tussen eb en vloed enorm, wel 6 tot 8 meter, al naar gelang de maanstand. 
 Op deze slikkige, ziltige en glibberige grond is overal de zeekraal te vinden.  
 Naar het schijnt de beste uit de verre omtrek qua smaak en structuur. 
   
 En wat blijkt? Heel veel van alle zeekraal die in Nederland te koop is komt hier vandaan! 
 De zeekraal wordt door de pêcheurs à pied geoogst. Meestal zijn het voormalige kustvissers, die na de dramatische afname van de visstand in de afgelopen 10 jaar, gesaneerd zijn. 
 s' Zomers verdienen ze de kost met het oogsten van zeekraal en in voor- en najaar vangen ze met de hand kokkels, overigens streng gereglementeerd. 
 Mijn eerste afspraak met een pêcheur was onwezenlijk vroeg om 4.30 in de ochtend. Waarom zo vroeg?  
 Altijd maar weer door die wetten van het onverbiddelijke getij.  
 Het was nog donker, vochtig en koud. Niemand te bekennen! 
 Goed, niet getreurd. Een tweede afspraak gemaakt met ene Pascal een paar dagen later. 
 Nu om 8 uur s'morgens, redelijke tijd dus.  
 Gelukkig daglicht, maar wel het vale licht van een kille, natte en winderige novemberochtend.  
 10 graden en dat in juli! Weer wachten, maar geen Pascal.  
 Jammer! Dan maar op goed geluk naar de overkant van de baai, naar Le Hourdel.  
 Tussen de regenvlagen door zie ik een kleine stip, die iets voortduwt, groter en groter worden. 
 En ja hoor, het is een pêcheur à pied die moeizaam een roestige fiets door de slikken en geulen zeult.  
 Eindelijk gerechtigheid. Vlug de camera!  
   
 Ik zie een kletsnatte, maar zeer vriendelijke Fransman, die François heet en ook nog voor een Nederlands bedrijf werkt.  
 Hij vertelt me dat hij thuis eerst de zeekraal met een ventilator een klein beetje droogt en daarna sorteert op grootte. Gevolgd door droging in een koele kamer. Dan per vrachtwagen naar Nederland.  
 Morgen mag ik terugkomen om te zien hoe hij de zeekraal snijdt. 
 Na een half uur ploeteren door slik en modder, zie ik in de verte kleine figuurtjes op het wad bewegen.  
 Wie o wie is François?  
 Roepen heeft geen zin. Verder gaan ook niet. Het is nu vallen en opstaan. 
 De modder zit inmiddels in m’n haar.  
 Ik klamp de eerste de beste pêcheur aan. Jean-Pierre 65 jaar, heeft zijn leven lang gevist en is nu met pensioen.  
 Met in zijn hand een soort vergiet in de vorm van een sikkel met messcherpe roestvrij stalen randen. 
 En laat hij nou ook nog de uitvinder van dit prachtige object zijn. Het heeft de mooie naam faucille (sikkel). 
 Ook Jean-Pierre is weer ontzettend aardig. Hij laat me zien dat haast alles wat groeit in de baai eetbaar is.  
 Niet alleen salicorne, maar ook lamsoor en zeevenkel.  
 Wie durft nu nog te zeggen dat Frankrijk schitterend is, maar jammer dat er Fransen zijn? 
   
 Mocht u zelf zin krijgen om zo'n portie zeekraal bij elkaar te scharrelen, vergeet dan vooral niet om goed te letten op het tijdstip van eb en vloed.  
 Tot besluit nog wat weetjes over zeekraal. 
 Zeekraal zit boordevol vitamines, jodium, magnesium, ijzer, omega 3, zink enz.  
 Ze zijn echt vers als ze een knapperige bite hebben. 
 De Fransen bakken ze het liefst heel kort in echte boter met knoflook. En ook rauw zijn ze heerlijk. Lekker zilt van smaak. Je proeft de zee. En daarbij is de kleur zo fris groen.  
 Je kunt hier zelfs brood kopen waarin zeekraal is verwerkt. 
 De oogst loopt van mei tot medio september. Inmiddels worden verwoede pogingen gedaan om een heuse AOC in het leven te roepen!  
 Een echte Franse Appellation Controlée voor de salicorne van de baai van de Somme.  
 Uiteindelijk heb ik nu wel geleerd dat al deze pêcheurs à pied echte vrije vogels zijn. Prima om een afspraak mee te maken, maar nakomen is een ander verhaal.  
 Voor mijzelf was het maken van dit blog een groot avontuur met als decor het weer, de pêcheurs, de modder en het tij. 
 ]]></description><pubDate>Mon, 15 Aug 2011 09:12:59 +0200</pubDate><category>Groente &amp; Fruit</category></item></channel>
</rss>
